سمیرمی دیگر

semirome — Wed, 19 Mar 2008 09:16:50 GMT

درود دوستان عزيز
سال نو مبارک باشد براي همه شما و خانواده گراميتان از اين كه اين همه مدت به هر ۳۶ کامنتی که نتوانستم سر بزنم مي بخشيد.
انگار دارد اتفاقاتي مي افتد و سال جديدي مي رسد اما به قول سيد من غگينم.
و به راستي هم غمگينم.
تا روزي ديگر و كامنتي ديگر.

semirome — Sun, 25 Nov 2007 14:17:43 GMT

من سوسک شب را با چشمهای بسته می بلعم

من دستهای تب گرفته شاعر را

لای کاغذ ساندویچ پیچیده ام

عصبیت جاهلیت هنوز مانده

روی دسته آچار فرانسه ام

من خود برهنه رفته ام

شما باید بودید و می دیدید

تا حال فکر نکنید

من چگونه سیاهی هایم را

سپید کرده اما

ی آرزوی دل
نمی دانستی که اکنون من

این من تنهاتر از

اسبک سیلندر سمند زیر پای شما

چگونه عنکبوتی را که روی تنم

مور مور می شد له کرده ام

نه من تنها نبوده ام

عنکبوت خود گواه من است

پس چرا فکر می کنی

من هنوز هم پایبند فکرهای بی سرو ته

قاضی خط نوشته ام

عنکبوت له شده در زیر سیگاریم

پیپ کنار فندک گازیم

و تو که در خواب خیالی ات به خواب رفته ای

باید بدانی

که من نیستم که

توی این تاریکی خط بریل می نویسم

من دیگر سوسکها را جویده ام

و تو مصیبت

هنوز داری زیر پرچم خدمت می کنی

و نامزدت که در یکی از شهرهای جنوب

زار می زند که

چرا سوسک نیمه شب روی چادر سیاهش ناله کرده است

نه نه این دیگر غیر ممکن است

که فکر کنی من

با این خط بریلی که می نویسم

فردا بتوانی بخوانیش

و بر علیه من سوسکها را بشورانی

من فردا سوسکها را بلعیده ام

و چیزی برای وسوسه تو نمانده است

آری من شبها در خواب روی کاغذ راه می روم

جای پاهایم را وقتی می بینم که

تو هنوز خسته نشده ای و چراغ را روشن نکرده ای

دیگر خسته شده ام

همین!

همین یک سوسک را

همین سوسک خسته را که تلو تلو می خوردرا

برای تو می گذارم

تا بتوانی بر علیه من سوسکهایی را

که تا صبح زاییده است بشورانی

من سوسک شب را بلعیده ام

اما پاهایش را

که روی کاغذ پر از دوات من جا مانده

نمي توانم فراموش کنم

دیگر خسته شده ام

نمی توانم روی کاغذ راه بروم

پس تا فردا بدرود

سوسک نوشته هایم را

برایت میل می زنم

تنم را اینقدر توی قبر نلرزان

سیاهچالها ذهن یک دیوانه

semirome — Fri, 14 Sep 2007 17:39:18 GMT

در خاطرات گم شده ام

مردي است يا زني

كه در سياه چالهاي زمان گير كرده است

هر بار نفس كه مي كشم

سياه سياه

سياه چالها پر شده اند

ديگر جايي نمانده است

نگشته

در زمانهای هنوز در گذر

تولد

semirome — Sat, 25 Aug 2007 21:18:18 GMT

نشست داستان سمیرم هم راه افتاد

بعد از مدتها تونستم یه چیزی بنویسم و اسمشو بذارم داستان شایدم داستان نباشه یه رباعی هم دارم که ممکنه رباعی نباشه ولی دوست دارم دوستان خوب نقد کنن شاید ما هم امیدی پیدا کردیم و نوشتیم

روزهاي آمده رفته اند و حالا همينطور نشسته اي تا روزهاي نيامده هم برسند با دستهاي خالي اي كه نمي داني چه روزها به انتظار روزي نشسته اند كه نبوده است.حالا اخم مي كني داد مي زني و فرياد مي كشي و اعصاب مرا خرد مي كني،اعصاب مرا كه هيچ وقت با هيچ بني بشري مثل تو اينطور نبوده است.باشد من هم با خيال راحت سرم را مي گذارم و و مي ميرم به پاي فريدهاي اشك آلودت و نمي خواهم هيچگاه به فكر اين باشي كه چرا از پولهاي باد آورده نصيبي نبرده ام.

وقتي مردم خواهي فهميد لياقت مردن هم نداشته ام تا با پاي پياده به زيارتم بيايي.نه اينگونه نيست مي خواهي بداني كه چرا از همان بدو تولد نبوده ام؟ راستش خودم هم مانده ام كه چرا به دنيا آمده ام، و حالا چرا اينقدر بايد با چشمان خمار راز آلودت شبها را صبح كنم.

اصلن معناي تو هم مثل تولد مرگبار است و نمي خواهم با آن تنها باشم و همينطور تو و چشمهايت كه روز تولدت را به يادم مي آورد كه پر از اشكهاي حسرت نخورده ام بود.مانند يك پروانه! نه! يك شمع كه هنوز پروانه اي در جوارش نسوخته لبانش سوخت.

من تا روز تولدت صبر مي كنم ، آنگاه شايد بخواهم هديه اي برايت بخرم تا با آن روزها و شبها اشكهايت را پاك كني و شايد هم چيزي نخريدم.خوب دلم نمي خواهد كه تو به دنيا بيايي . اصلن تولدت چه معنايي مي تواند داشته باشدبراي چشمهايت كه هنوز خيس خيسند؟من كه هر روز آنها را دارم پس تو را براي چه مي خواهم ؟ و تولدت را با چه چيز مي توانم مقايسه كنم ؟مثل روزهاي امروز با بنزين و يا نه ! با رئيس جمهور محبوبم ؟يا همولايتي هاي پاپتي تر از دنده هاي بدون گوشت بدن مردم آفريقا كه هنوز هم پول نفتهاي مرا نداده اند؟

نه! خدايي خودت بگو اين هم گريه داشت ؟ اين هم قهر داشت؟ كه ليوان به آن نازنيني را آنچنان خرد كني كه هر زره اش روي كره خاكي ديگري با ستاره هاي اطرافش همسايه شوند؟ نه، نداشت .شايد براي تو داشت اما يك راننده تاكسي چه مي داند كه تو همين امروز متولد شده اي يا هر روز!من كه مانده ام چرا بايد گريه مي كردي ؟گريه هم نمي كردي مردم مي فهميدند كه تو هنوز دندان شيري ات را هنوز نكشيده اي و دندان عقلت هم در نيامده شكسته است بغضهاي مانيفست گذشته هاي دور و درازت آبادي ات .

اينبار با دستهاي نازنينت به دارت مي آويزم تا ديگران بدانند كه تو هيچ گونه رازي نداشته اي كه با آن چشمهاي همسايه را كور كني .شايد آخرين نامه اي باشد كه بعد از مرگم برايت مي نويسم تا بداني كه با چشمان بسته هم مي شود يكنفر را دوست داشت.

تولدت مبارك

........................................................................................................................................

اما رباعی

شهر

با حرص و طمع چشم به هم دوخته ايم

با رنگ و ريا چهره برافروخته ايم

باور تو مكن كه روي خوش بيند شهر

از بس من و تو پست و پدر سوخته ايم

دیوانه

semirome — Fri, 17 Aug 2007 07:18:18 GMT

حواس ندارم

پرت شده ام

ميان آسفالتهاي خيابان مولوي

با سر

حالا سرم درد مي كند

هنوز يك تاكسي هم نيامده

سرم درد مي كند

راه مي افتم

به طرف خيابان قدس

چقدر شلوغ است

و مولوي خلوت

تاكسي ها هستند و آدمها

هيچ تاكسي خالي هم نيست

باز هم پياده راه مي افتم

صبح برف باريده بود

چقدر سردم است

خسته شدم

از اين همه راه رفتن

کور مادر زاد

semirome — Fri, 03 Aug 2007 11:00:18 GMT

تا حالا بايد فهميده باشيد

كه من كورم

كور مادر زاد

و فقط با كشيدن دستانم

بر روي اشياست كه آنها را مي فهمم

اما هيچ گاه نفهميدم كه در مغز شما چه مي گذرد

فقط با همين خط بريل

و كشيدن دستانم بر روي اين خطها

چيزهايي فهميده ام

و فهميده ام كه شما به من مي خنديد

كور بودن خنده ندارد

من مادر زاد كور بوده ام

كورِ كورِ كورِ

صبح

semirome — Thu, 28 Jun 2007 17:04:18 GMT

امروز بعد از مدتها نشست رو راه انداختیم.ولی هنوز حوصله هیچ کاری رو ندارم.حتی گذاشتن کامنت برای دوستان که می بخشن و از راهنماییهاشون مارو بی بهره نمی گذارن.

صبح هم از سرماي شب

كرختي به خود گرفته است

و آفتاب

زرد زرد

سوز شب گرفته است

یه روز دیگه

semirome — Mon, 18 Jun 2007 18:15:18 GMT

مدتیه هیچ حسی ندارم نمی تونم چیزی بنویسم یا حتی بخونم خیلی خسته ام خسته از ننوشتن و از خودم که خیلی ساله.

گفتم پس حالا که نمی تونم چیزی بنویسم نوشته های گذشته خودمو اینجا بذارم شاید با راهنمایی و لطف دوستان راه افتادم.

بازم از همتون ممنونم و از این که این مدت کامنتی نذاشتم یا جواب کامنتها رو ندادم می بخشید البته این به منزله این نیست که وقتی کامنتی رو میدیدم به وبلاگ سر نمی زدم نه سر مس زدم و پیگیر کار دوستان بودم ولی نمی تونستم چیزی بنویسم یه جورایی از همه چیز برای بارهای بار خسته شدم و نمی دونم کی برمی گردم خوب اینم یه کار از چند سال پیش من.

..................................................................................................

وقتي يازده بار از شب گذشت

فكر روزهاي گذشته

از سرت كه مي گذرند

صدايي از آن دورها

تو را مي خواند

(هي فلاني

زندگي

شايد همين باشد)

نمايشگاه كتاب

semirome — Sat, 12 May 2007 21:20:54 GMT

ديروز جمعه نمايشگاه كتاب سر درگم دنبال كتابهايي كه مي خواستم و پيدا نكردم،غرفه هايي كه لاي جمعيت گم شده بود و مردمي كه فقط راه مي رفتن به دنبال چي بودن... ؟سيد مهدي رو ديديم فقط كه اونم سرش شلوغ بود ولي خوب يه كم باهاش بوديم و خوشحال شديم بچه هاي نشست هم همينطور.

عصر خسته از همه جا برگشتيم و باز هم اتوبوس.

روزها

aryobarzan — Wed, 04 Apr 2007 21:52:18 GMT

روزهای تنهایی سرد و ساکت و کورند

عشق و شادی و امید از من و دلم دورند

من میان تنهایی غرق حسرت و دردم

بی کسی و تنهایی نغمه های ناجورند

توی کلبه ای تاریک ساکت و خموشم من

در هوای‌آن بیرون"هیچ"ها همه"شورند"

هرچه میزنم فریاد در اتاق تنهایی

هیچکس نمیفهمدچون‌که ازدلم‌دورند

گرچه ساکتم اما در دلم پر از شور است

عشق من شده ویران دردوغم دوناطورند[1]

دل تمام دنیا را در خودش فروخورده

غم شده چنان زنبور نیش ها چه ناجورند

من شدم جنان سنتور روزها موازی هم

عشق و حسرت و گرما زخمه های سنتورند

هرچه می زنم فریاد در اتاق تنهایی

هیچکس نمیفهمد چون که از دلم دورند

[1] نگهبان شب